Owczarek szetlandzki ( sheltie) - wzorzec, 24.06.1987

Wzorzec FCI nr 88
OWCZAREK SZETLANDZKI
(Shetland Sheepdog)

Kraj pochodzenia: Wielka Brytania
Data publikacji obowiązującego wzorca: 24.06.1987
Użytkowanie: Pies pasterski.

Klasyfikacja FCI: Grupa 1 - Psy pasterskie i zaganiające.
Sekcja 1 - Psy pasterskie.
Próby pracy nie wymagane.

WYGLĄD OGÓLNY:
Mały, długowłosy, urodziwy pies pracujący, nie może być ociężały ani krępy. Harmonijnie zbudowany, wszystkie części ciała składają się na proporcjonalną całość. Obfita sierść z grzywą i kołnierzem, czyste linie głowy i słodki wyraz dopełniają piękna tego psa.

ZACHOWANIE - TEMPERAMENT:
Bystry, ożywiony, czujny, zdecydowany i inteligentny. Przywiązany do właściciela i bardzo mu oddany, nieufny wobec obcych, nie nerwowy.

GŁOWA:
Głowa subtelna; oglądana z przodu i z boku ma kształt długiego, tępego klina, zwężającego się ku nosowi. Szerokość mózgoczaszki proporcjonalna do jej długości i długości kufy, a wszystko to odpowiednie do wielkości psa. Czaszka płaska, umiarkowanie szeroka między uszami, guz potyliczny niewidoczny. Policzki płaskie, płynnie przechodzą w zaokrągloną na końcu kufę. Mózgoczaszka i kufa jednakowej długości, linie profilu równoległe, rozdzielone nieznacznym, ale widocznym stopem. Nos, wargi i powieki czarne. Właściwy i charakterystyczny wyraz osiągnięty jest dzięki idealnemu wyważeniu mózgoczaszki i kufy, kształtowi, barwie i osadzeniu oczu oraz prawidłowemu osadzeniu i noszeniu uszu.
Uzębienie: Szczęki równe, mocne, ładnie zarysowane; mocna żuchwa.
Wargi przylegające. Mocne zęby, komplet siekaczy styka się w zgryzie nożycowym. Bardzo pożądane kompletne uzębienie.
Oczy: Średniej wielkości, skośnie osadzone, kształtu migdała. Ciemnobrązowe, tylko u psów marmurkowych mogą być (jedno lub obydwa) niebieskie lub niebiesko nakrapiane.
Uszy: Małe, umiarkowanie szerokie u nasady, osadzone dość blisko siebie na wierzchołku czaszki. W spoczynku odrzucone do tyłu, przy pobudzeniu nastawione, z końcami opadającymi do przodu.

SZYJA:
Umięśniona, łukowato wysklepiona, dostatecznie długa, by głowa mogła być noszona dumnie.

KOŃCZYNY PRZEDNIE:
Łopatki wyraźnie skośnie ustawione, w kłębie rozdzielone tylko przez kręgi, ale niżej rozstawione szerzej, aby dać miejsce dla dostatecznego wysklepienia żeber. Staw barkowy dobrze kątowany, ramię mniej więcej takiej samej długości, co łopatka. Łokieć w połowie odległości od kłębu do podłoża. Przedramię, oglądane z przodu, proste, dobrze umięśnione, suche, o mocnym kośćcu. Śródręcza mocne i elastyczne.

TUŁÓW:
Długość od stawu barkowego do guza siedzeniowego nieznacznie większa od wysokości w kłębie. Klatka piersiowa głęboka, sięga do łokci. Żebra dobrze wysklepione, dołem spłaszczone, by dać miejsce dla swobodnej akcji łopatek i kończyn przednich. Grzbiet prosty, jedynie w lędźwiach ładnie wysklepiony, zad łagodnie opadający.

KOŃCZYNY TYLNE:
Uda szerokie i dobrze umięśnione, kość udowa ustawiona pod odpowiednim kątem do miednicy. Dobrze kątowane stawy kolanowe i skokowe, te ostatnie nisko umiejscowione, suche i mocne. Śródstopia, oglądane z tyłu, proste, o mocnym kośćcu.

ŁAPY: Owalne, o mocnych opuszkach, palce zwarte i wysklepione.
OGON:
Nisko osadzony, kręgi ogonowe zwężają się ku końcowi, który sięgać musi przynajmniej stawu skokowego. Obficie owłosiony, na końcu lekko zakręcony. W ruchu może być wzniesiony, ale nigdy powyżej linii grzbietu. Nie może być skręcony.

CHODY:
Swobodne, lekkie, pełne wdzięku, z mocnym napędem kończyn tylnych, dający maksymalną efektywność przy minimalnym wysiłku. Krok sztywny, związany, wysoki, toczący, wysokie podnoszenie i plątanie łap są w najwyższym stopniu niepożądane.

OKRYWA WŁOSOWA:
Sierść: Z podszerstkiem; włos okrywowy długi, prosty i szorstki w dotyku, podszerstek krótki, miękki i gęsty. Obfita grzywa i kołnierz, na przednich nogach wyraźne frędzle. Tylne kończyny bogato obrośnięte, ale poniżej stawu skokowego włos raczej krótki. Kufa gładka. Osobniki o krótkim włosie wysoce niepożądane.
Umaszczenie:
Śniade: jednolite lub z nalotem, w odcieniach od jasnozłotego do ciemnomahoniowego, w nasyconych odcieniach. Niepożądana wilczasta ani szara.
Trójbarwne: intensywnie czarny tułów, podpalanie pożądane jak najbrdziej intensywne.
Niebieskie marmurkowe: Tło srebrzysto-niebieskie, w czystym odcieniu, na nim czarne plamki i łatki. Pożądane intensywne podpalanie, ale jego brak nie stanowi wady. Rozległe czarne łaty, szare tło czy rdzawe naloty na włosie okrywowym lub podszerstku w najwyższym stopniu niepożądane, bo maść ma być niebieska.
Maść czarno-biała i czarna z podpalaniem są także prawidłowe.
Mogą występować (co nie odnosi się do psów czarnych z podpalaniem) białe znaczenia w postaci strzałki i kołnierza, na klatce piersiowej, nogach i końcu ogona. Znaczenia takie są pożądane, ale ich brak nie jest wadą. Białe łaty na tułowiu w najwyższym stopniu niepożądane.

WZROST:
Idealna wysokość w kłębie to 37 cm dla psa i 35,5 dla suki. Odchylenie o więcej, niż 2,5 cm w którąkolwiek stronę, jest w najwyższym stopniu niepożądane.

WADY:
Wszystkie odstępstwa od tego, co podano powyżej, powinny być traktowane jako wady, powodujące odpowiednie obniżenie oceny.

UWAGA:
Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.

Zgłoś swój pomysł na artykuł

Więcej w tym dziale Zobacz wszystkie

Ważne: Użytkowanie Witryny oznacza zgodę na wykorzystywanie plików cookie. Szczegółowe informacje w Polityce prywatności.