SZPIK KOSTNY: Technika pobierania biopsji szpiku kostnego u psów i kotów

Interpretacja badań szpiku kostnego powinna być zawsze przeprowadzana w połączeniu w obrazem klinicznym zwierzęcia. Lekarz, zanim podejmie decyzję o pobraniu próbek do badania, powinien zebrać szeroki wywiad odnośnie zauważonych przez właściciela objawów i wcześniejszego leczenia, następnie przeprowadzić pełne badanie kliniczne i wstępne badania laboratoryjne, takie jak badanie morfologiczne (koniecznie z manualnie ocenionym rozmazem krwi!) i badania biochemiczne krwi. Szpik może być oceniany cytologicznie lub histologicznie. Najczęściej w naszej praktyce przeprowadzamy badanie cytologiczne.

Miejsce pobrania biopsji:

Najczęściej wykorzystywanym miejscem pobierania szpiku jest grzebień kości biodrowej. U psów otyłych lub o silnie rozwiniętej muskulaturze szpik najlepiej pobierać z bliższej części kości ramieniowej, ponieważ jest to okolica w której prawie brak jest tkanki mięśniowej, tłuszczowej oraz podskórza. Dla małych psów i kotów najbardziej wskazanym miejscem jest nasada bliższa kości udowej.

 Aspiracja szpiku kostnego:

  1. Przygotowanie pola operacyjnego polega na wygoleniu sierści w miejscu wkłucia, odtłuszczeniu skóry, dezynfekcji, nakryciu serwetą operacyjną. Biopsję wykonuje się w sterylnych rękawiczkach.

  2. Wykonanie małego nacięcia skóry w miejscu wkłucia igły.

    Wprowadzenie do kości specjalnej igły z mandrynem ruchem postępowo-obrotowym.

  3. Usunięcie mandrynu i pobranie strzykawką szpiku Sam moment aspiracji szpiku zazwyczaj jest dla zwierzęcia bolesny. W przypadku wątpliwości co do umiejscowienia końca igły, reakcja bólowa daje operatorowi pewność, że igła jest w jamie szpikowej.

  4. Przeniesienie materiału na szkiełka mikroskopowe, zrobienie rozmazów.

  5. Usunięcie igły - dopiero, gdy zostały spełnione 3 warunki dobrze pobranego szpiku (Tabela).

  6. Barwienie preparatów i wstępna ocena.

Cechy prawidłowo pobranej biopsji szpiku

1. Bolesność w momencie aspiracji
2. Na preparacie widoczna jest pojedyncza warstwa komórek z zaznaczonym postrzępionym brzegiem (tzw. "pióro")
3. W pobranym materiale widoczne są granulki tłuszczu i drzazgi kostne.

Oprócz biopsji aspiracyjnej, która pozwala uzyskać materiał do badania cytologicznego szpiku, można również pobrać szpik do badania histopatologicznego. Materiał pobiera się z nasady bliższej kości ramiennej, nasady bliższej kości udowej lub ze skrzydła kości biodrowej. Pobrany szpik przenosi się do środka konserwującego i przesyła do specjalistycznego laboratorium.


Maja Ingarden
http://therios.strefa.pl

Zgłoś swój pomysł na artykuł

Więcej w tym dziale Zobacz wszystkie

Ważne: Użytkowanie Witryny oznacza zgodę na wykorzystywanie plików cookie. Szczegółowe informacje w Polityce prywatności.