Wzorzec RASY1990r - TERIER IRLANDZKI

Wzorzec FCI nr 139
TERIER IRLANDZKI
(Irish Terrier)
Pochodzenie: Irlandia
Data publikacji obowiązującego wzorca: 16.03.1990

Użytkowanie: może pełnić różne zadania w gospodarstwie, towarzyszy rodzinie , stróżuje lekceważąc niebezpieczeństwa i urazy. Na polowaniu sprawdza się u boku myśliwego, dobrze pracuje po strzale.

Klasyfikacja FCI: grupa 3 teriery
sekcja 1 teriery duże i średnie
Próby pracy nie są wymagane.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY:
W Irlandii powstały cztery rasy terierów, wyraźnie różniące się od terierów kontynentalnych i angielskich. Możliwe, że terier irlandzki jest najstarszą z tej grupy ras Zielonej Wyspy, lecz do dziś zachowało się tak mało wiarygodnych przekazów, że trudno definitywnie potwierdzić tę tezę. Przed rokiem 1880 jego umaszczenie nie było ustalone, oprócz czerwonych bywały psy czarne podpalane oraz pręgowane. W końcu XIX w. czyniono starania, by wyeliminować z hodowli osobniki czarne podpalane i pręgowane. W początkach XX w. już wszystkie teriery irlandzkie były czerwone. Ich atrakcyjny wygląd sprawiał, że zaczęto je kupować i wystawiać w Anglii i Stanach Zjednoczonych, w których to krajach zostały entuzjastycznie przyjęte. Reputacja rasy jeszcze wzrosła podczas I wojny światowej, gdy teriery irlandzkie zostały użyte do noszenia meldunków i sprawdziły się w przerażającym huku i zgiełku walk w okopach. Ta ciężka próba potwierdziła ich nieustraszoność i inteligencję. Pierwszy klub rasy utworzono 31 marca 1879 r. w Dublinie i terier irlandzki, jako pierwsza z ras Zielonej Wyspy została uznana przez Angielski Kennel Club. Nastąpiło to
w ostatnich latach XIX w. Za ojczyznę rasy przyjęto Irlandię.

WYGLĄD OGÓLNY:
Sprawia wrażenie psa aktywnego i ruchliwego, o napiętych mięśniach i nerwach, mocno zbudowany, ale nie ciężki, szybkość i wytrzymałość są równie cenione, jak jego siła. Sylwetka nie może być niezgrabna i przysadzista, jest elegancka i pełna wdzięku .

ZACHOWANIE/CHARAKTER:
Pojętny i stanowczy, żyje w zgodzie z innymi psami, wyjątkowo wierny. Ma dobry charakter i jest przymilny wobec ludzi, ale jeśli zaatakuje, jest odważny jak lew i walczy do końca. Niesprawiedliwa jest opinia jakoby psy te były zaczepne i nawet w ringu wystawowym wywoływały awantury. Gdy wymagają tego okoliczności, terier irlandzki okazuje się odważny i zdecydowany. Uczy się łatwo i jest łagodnym kompanem, w pełni zasługującym na określenie: ”stróż człowieka ubogiego, przyjaciel chłopa i ulubieniec dżentelmena”.

GŁOWA:
Długa, bez zmarszczek.
Mózgoczaszka: płaska i dosyć wąska między uszami, lekko zwęża się ku oczom.
Stop ledwo widoczny, tylko z profilu.

Trzewioczaszka:
Trufla nosowa powinna być czarna.
Wargi przylegające a ich zewnętrzna strona jest prawie czarna.
Szczęka i żuchwa równej długości. Mocne, muskularne , by zapewnić niezawodny chwyt.
Uzębienie mocne, regularne i zdrowe. Siekacze szczęki lekko przykrywają siekacze żuchwy.
Policzki nie za pełne, powinny pod oczami lekko się zapadać, ale nie tak by, głowa przypominała greyhounda.

Oczy ciemnej barwy, małe, nie wyłupiaste, pełne życia, ognia i inteligencji. Oczy żółte lub jasne są uważane za dużą wadę.

Uszy małe, w kształcie litery „V”, średniej grubości, dobrze osadzone na głowie i opadające blisko policzków ku przodowi. Górna linia zagięcie ucha powinno znajdować się wyraźnie ponad wierzchem czaszki. Ucho opadające na boki głowy, jak u psa gończego nie jest typowe dla teriera irlandzkiego, ucho półstojące jest jeszcze bardziej niepożądane. Sierść na uszach winna być krótka i ciemniejsza niż na tułowiu.

SZYJA:
Ma być dobrej długości i rozszerzać się stopniowo ku łopatkom, powinna być dobrze noszona i sucha (bez podgardla). Po obu jej stronach znajduje się kołnierzyk z kędziorków sięgający prawie nasady uszu.

TYŁÓW:
Proporcjonalny, ani zbyt długi, ani zbyt krótki.
Grzbiet mocny i prosty, za łopatkami nie powinno być śladu wklęśnięcia, słabości.
Lędźwie umięśnione i bardzo lekko uniesione. Suka jest nieco dłuższa w partii lędźwiowej od samca.
Klatka piersiowa głęboka i umięśniona, ale nie szeroka, o pełnym obrysie. Żebra są dość dobrze zaokrąglone, raczej długie niż szeroko rozstawione, daleko zachodzące do tyłu.

OGON:
Powinien być osadzony dość wysoko, radośnie noszony, ale nie zakręcony ponad grzbietem. Wystarczającej grubości, mocny i dość długi. Zwyczajowo ogon jest kopiowany tak, że pozostawia się 2/3 jego całości. Jest on pokryty szorstką sierścią, nie ma na nim frędzli ani długich włosów. Może być pozostawiony w stanie naturalnym w krajach, gdzie prawo zakazuje dokonywania zabiegów kopiowania.

KOŃCZYNY:
Tak przednie jak i tylne powinny w ruchu kierować się prosto do przodu.
Kończyny przednie:.
Łopatki widoczne w rysunku, długie i skośne.
Łokcie pracują swobodnie po obu stronach tułowia.
Przedramiona: średniej długości, idealnie proste o mocnej kości.
Śródręcza krótkie i proste, mało uwidocznione nadgarstki.
Kończyny tylne powinny być mocne i umięśnione.
Uda silne
Stawy kolanowe o średnim kątowaniu.
Stawy skokowe nisko położone.
Łapy mocne, możliwie okrągłe, średniej wielkości. Wysklepione palce nie kierują się ani
do wewnątrz, ani na zewnątrz. Cenione są czarne pazury.
Opuszki zdrowe, bez zrogowaciałych narośli i spękań.

RUCH:
Kończyny przednie i tylne poruszają się równolegle i prosto ku przodowi. Łokcie pracują po osi tułowia swobodnie, bez przeszkód. Stawy skokowe nie kierują się ani na zewnątrz, ani do wewnątrz.

OKRYWA WŁOSOWA:
Sierść powinna być gęsta i twarda, drutowata, ostra, ale płasko przylegająca. Sierść jest tak gęsta, że kiedy ją przeczesujemy palcami, nie powinno być widać skóry. Włos nie może być miękki i jedwabisty. Jest niezbyt długi, tak by nie tuszował obrysu tułowia, a szczególnie tylnych kończyn. Nie może być kędzierzawy lub lokowaty. Na głowie sierść jest tej samej struktury, ale krótsza (około ¾ cm), prosta, prawie gładka. Niewielka
broda, jest jedynym miejscem, gdzie sierść może być dłuższa, ta broda jest cechą charakterystyczną rasy. Broda przypominająca kozią wskazuje na to, że sierść jest w całości jedwabista, w złym gatunku.

Kończyny pokryte są podobną sierścią jak głowa, twardą jak ta na tułowiu, ale mniej długą, bez frędzli.

Umaszczenie powinno być jednolite, od czerwonego, pszenicznoczerwonego po żółtoczerwone. Czasami na piersi występują białe znaczenia. Małe białe znaczenia na piersi występują często u wszystkich jednomaścistych ras.

WZROST I WAGA:
Wysokość w kłębie: około 45 cm.
Waga samca 12,25 kg, waga suki 11,40 kg.

WADY:
Wszelkie odchylenia od standardu są traktowane jako wady i oceniane w zależności od ich stopnia.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
- agresja lub nadmierna lękliwość;
- trufla nosowa innego koloru niż czarny;
- wyraźny przodozgryz lub tyłozgryz;
- umaszczenie: każde inne niż czerwone, pszenicznoczerwone lub żółtoczerwone.

Tak jak u innych jednomaścistych ras, małe białe znaczenia na piersi są tolerowane.
- łapy: spękania lub zrogowaciałe narośla na opuszkach.
Pies posiadający wyraźne wady fizyczne, lub odchylenia psychiczne powinien zostać zdyskwalifikowany.

UWAGA:
Samce muszą mieć normalnie rozwinięte dwa jądra umieszczone w worku mosznowym.

Artykuły powiązane

TERIER IRLANDZKI

0
20.05.2015

O wyglądzie, standardzie rasy czy wymiarach irlanda doskonałego napisano wiele w podręcznikach kynologii. Ja chcę się podzielić spostrzeżeniami na temat charakteru tego szlachetneg...

loading...

Więcej w tym dziale:


Ważne: Użytkowanie Witryny oznacza zgodę na wykorzystywanie plików cookie. Szczegółowe informacje w Polityce prywatności.